۵۴ جمله از بزرگان تاریخ برای "زندگی بهتر"

>>>

10 بانوي دانشمندي كه در اين مقاله اسامي آنها ذكر شده است، بيشترين سهم را در زمينه پيشرفت علوم مختلف داشته‌اند. در اينجا سعي شده است سهم هر يك از اين دانشمندان به درصد مشخص شود. دانشمندان بسياري از اين بانوان در كارها و مطالعات خود الهام گرفته‌اند.

آداب خوب و اخلاق ، دوستان قسم خورده اند و بزودی با یکدیگر متحد می شوند . بارتول

سخنان بزرگان و جملات حکیمانه از بزرگترین دانشمندان ، روانشناسان و جامعه شناسان

دانلود کتابها در ادامه

عشق از زبان دکتر علی شریعتی

 
دوست عزیز متن زیر از کتاب ارزشمند دکتر شریعتی (هبوط در کویر) است

عشق یک جوشش کور است
و پیوندی از سر نابینایی،
دوست داشتن پیوندی خودآگاه
واز روی بصیرت روشن و زلال.

عشق بیشتر از غریزه آب می خورد و
هرچه از غریزه سر زند بی ارزش است،
دوست داشتن از روح طلوع می کند و
تا هرجا که روح ارتفاع دارد همگام با آن اوج میگیرد.

خردمند بزرگ عمر خیام      

حکیم عمر خیام (خیامی) در سال 439 هجری (1048 میلادی) در شهر نیشابور و در زمانی به دنیا آمد که ترکان سلجوقیان بر خراسان، ناحیه ای وسیع در شرق ایران، تسلط داشتند. وی در زادگاه خویش به آموختن علم پرداخت و نزد عالمان و استادان برجسته آن شهر از جمله امام موفق نیشابوری علوم زمانه خویش را فراگرفت و چنانکه گفته اند بسیار جوان بود که در فلسفه و ریاضیات تبحر یافت.

تلاشها
خیام در سال 461 هجری به قصد سمرقند، نیشابور را ترک کرد و در آنجا تحت حمایت ابوطاهر عبدالرحمن بن احمد , قاضی القضات سمرقند اثربرجسته خودرادر جبر تألیف کرد. خیام سپس به اصفهان رفت و مدت 18 سال در آنجا اقامت گزید و با حمایت ملک شاه سلجوقی و وزیرش نظام الملک، به همراه جمعی از دانشمندان و ریاضیدانان معروف زمانه خود، در رصد خانه ای که به دستور ملکشاه تأسیس شده بود، به انجام تحقیقات نجومی پرداخت. حاصل این تحقیقات اصلاح تقویم رایج در آن زمان و تنظیم تقویم جلالی (لقب سلطان ملکشاه سلجوقی) بود. در تقویم جلالی، سال شمسی تقریباً برابر با 365 روز و 5 ساعت و 48 دقیقه و 45 ثانیه است. سال دوازده ماه دارد 6 ماه نخست هر ماه 31 روز و 5 ماه بعد هر ماه 30 روز و ماه آخر 29 روز است هر چهارسال، یکسال را کبیسه می خوانند که ماه آخر آن 30 روز است و آن سال 366 روز است هر چهار سال، یکسال را کبیسه می خوانند که ماه آخر آن 30 روز است و آن سال 366 روز می شود در تقویم جلالی هر پنج هزار سال یک روز اختلاف زمان وجود دارد در صورتیکه در تقویم گریگوری هر ده هزار سال سه روز اشتباه دارد.

>>>

جملات پند آموز بزرگان (مشاهیر , پند بزرگان , )

ناپلئون بناپارت : هنگامی که دشمنت در حال اشتباه کردن است ، در کارش وقفه نینداز .

آلبرت انیشتین : هیچ وقت چیزی رو خوب نمیفهمی مگر اینکه بتونی به مادربزرگت توضیحش بدی !

اسکار وایلد : همیشه دشمنانت را ببخش ، هیچ چیز بیش از این آنها را ناراحت نمیکند .

ناپلئون بناپارت : مذهب چیزی است كه مانع كشته شدن پولدار بدست فقیر میشود .

مارک تواین : بهتر است دهانت را ببندی و احمق بنظر برسی ، تا اینکه بازش کنی و همه بفهمند که واقعاً احمقی !

آلبرت انیشتین : تفاوت بین نابغه و کودن بودن در این است که نابغه بودن محدودیت های خودش را دارد .

آلبرت انیشتین : دو چیز را پایانی نیست : یکی جهان هستی و دیگری حماقت انسان . البته در مورد اولی مطمئن نیستم !

ماهاتما گاندی : آنچنان زندگی كن گویی كه فردا خواهی مرد ، آنچنان بیاموز گویی كه تا ابد زنده خواهی ماند .

البرت هوبارد : زندگی رو زیاد جدی نگیر ، چون هرگز از اون زنده بیرون نمیری .

آلبرت انیشتین : انسانهای باهوش مسائل را حل میکنند ، نوابغ آنها را اثبات میکنند .

ژان كوكتو : ما باید به شانس ایمان بیاوریم ،‌ تا كی میتوانیم موفقیت كسانی را كه دوستشان نداریم تفسیر كنیم .

آیزاك آسیموف : زندگی لذتبخش است و مرگ آرامش بخش ،‌این میان انتقال رنج آور است .

ناپلئون : اگر با دشمنی زیادبجنگی ،‌ بعد از مدتی تمام استراتژی های تو را فرا میگیرد .

بايد امشب بروم.

بايد امشب چمداني را که

به اندازه پيراهن تنهايي من جا دارد، بردارم

و به سمتي بروم

كه درختان حماسي پيداست

رو به آن وسعت بي‌واژه كه همواره مرا مي‌خواند.

يك نفر باز صدا زد: سهراب؟

كفش‌هايم كو؟

* * *

«مادرم می‌داند که من در روز 14 مهر به دنیا آمدم. درست سر ساعت 12. مادرم صدای اذان را می‌شنیده است . . .»

هنوز در سفرم / سهراب سپهری

سهراب سپهری، شاعر و نقاش معاصر، 15 مهر ماه سال 1307 در شهر کاشان متولد شد. تحصیلات دوره ابتدایی و متوسطه را در کاشان به پایان رسانید و سپس در دانشگاه هنرهای زیبا به تحصیل در رشته نقاشی مشغول شد.

در سال 1322 همزمان با اخذ مدرک لیسانس با رتبه اول، شأن درجه علمی دریافت کرد. سپس در سال 1343 تعدادی از آثار نقاشی او در ایران، سوئیس، فرانسه، برزیل و فلسطین به نمایش گذاشته شد. او شعر و نقاشی را به موازات هم پیش می‌برد و معمولا در کنار برگزاری نمایشگاه‌های نقاشی مجموعه اشعار او نیز منتشر می‌شد و همچنین گاهی در نمایشگاه‌ها شب شعری هم ترتیب می‌داد. در فرودین سال 1343 به هند سفر کرد و از شهرهای کشمیر و دهلی دیدن نمود و در مسیر بازگشت نیز از شهرهای لاهور و پیشاورد پاکستان و کابل افغانستان بازدید کرد. آبان همان سال به ایران بازگشت و طراحی صحنه نمایشی به کارگردانی خانم خجسته‌کیا را به عهده گرفت.

منظومه «صدای پای آب» او در تابستان همان سال در روستای چنار خلق شد.

تا سال 1348 همزمان با سفرهای او به کشورهای انگلیس، فرانسه، آلمان، ایتالیا، اتریش و هلند آثار نقاشی او در نمایشگاه‌های متعددی به نمایش درآمد.

در سال 1351 نمایشگاه‌های متعددی را در ایران و پاریس برپا کرد و تا سال 1357 چندین نمایشگاه از آثار او در سوئیس، مصر و یونان برگزار شد.

سال 58 مصادف با آغاز ناراحتی جسمانی و ظهور علائم سرطان خون در او بود. دی ماه همان سال سهراب سپهری برای معالجه به انگلستان سفر کرد و در اسفند ماه نیز به ایران بازگشت.

سهراب سپهری در اول اردیبهشت ماه سال 58 ساعت 6 بعد از ظهر در بیمارستان پارس تهران دیده از جهان فروبست.

او در شعر و نقاشی چشم به طبیعت داشت، تخیل آزاد، سورئالیسن خفیف، جستجوی روابط متعارف اشیاء و مفاهیم آمیخته با خیال‌پردازی از مشخصه‌های بارز اشعار سهراب سپهری است و همین ویژگی‌هاست که از نظر برخی، وی را به تمایلات سبک هندی و قابلیت مقایسه با بیدل دهلوی، شاعر و عارف خیال‌پرداز نزدیک کرده است.

آثار منتشر شده او عبارت از «مرگ رنگ (1320)»، «زندگی خواب‌ها (1332)»، «آوار آفتاب (1340)»، «ما هیچ، ما نگاه (1356)»، «هشت کتاب (1356)»، «منتخب اشعار (1364)»  می‌باشند.

سهراب در شهرستان اردهال در آرامگاهی آرمیده که در ابتدا با قطعه آجر فیروزه‌ای رنگ مشخص بود و سپس سنگ نبشته‌ای از هنرمند معاصر «رضا مافی» با قطعه شعری از سهراب جایگزین شد:

به سراغ من اگر می‌آیید

نرم و آهسته بیایید

مبادا که ترک بردارد

چینی نازک تنهایی من . . .

* * *

به سراغ من اگر می‌آیید

پشت هیچستانم

پشت هیچستان جایی‌ست

پشت هیچستان رگ‌های هوا پر قاصدهایی است

 که خبر می‌آرند از گل وا شده دورترین بوته خاک

روی شن‌ها هم نقش‌های سم اسبان سواران ظریفی است که صبح

به سرتپه معراج شقایق رفتند

پشت هیچستان چتر خواهش باز است

 تا نسیم عطشی در بن برگی بدود

زنگ باران به صدا می‌آید

 آدم اینجا تنهاست

 و در این تنهایی سایه نارونی تا ابدیت جاری‌ست

به سراغ من اگر می‌آیید

نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد

چینی نازک تنهایی من

گردآوری سایت موسیقی قرن ۲۱

سخنان پرزیدنت باراک اوباما
جشن نوروز
واشنگتن دی سی
۲۰ مارس ۲۰۰۹

امروزمی خواهم بهترین آرزوهای خود را به همۀ کسانی که نوروز را در سرتاسر جهان جشن می گیرند تقدیم کنم. این جشن، هم یک آیین باستانی و هم زمانی برای بازآفرینی است و امیدوارم که شما از این فرصت ویژۀ سال برای بودن در جمع دوستان و خانواده بهره گیرید.

من بویژه می خواهم به طور مستقیم با مردم و رهبران جمهوری اسلامی ایران صحبت کنم.

نوروز تنها بخشی از فرهنگ نام آور شماست. هنر، موسیقی، ادبیات و نوآوری شما جهان را به دنیایی زیباتر و بهتر تبدیل کرده است. اینجا، در ایالات متحده، جامعه خود ما هم در پرتو سهمی که آمریکاییان ایرانی تبار ادا کرده اند پربارتر شده است. ما از تمدن بزرگ شما آگاهیم. دستاوردهای شما احترام ایالات متحده و جهان را برانگیخته است.

برای مدتی نزدیک به سه دهه روابط میان دو کشور تیره و تار بوده است. ولی این جشن، یاد آوری برای نقاط مشترک بشریت است که همه ما را به هم پیوند می دهد.از بسیاری جهات شما نیزمانند ما سال نو خود را همانگونه برگزار می کنید که ما جشن می گیریم. با گردآمدن با دوستان و افراد خانواده، مبادلۀ هدایا و داستانها و نگاه به آینده، با احساس تازه ای از امیدواری.

در بطن این جشن ها، نویدی برای یک روز بهتر، امیدی برای فرزندان ما، امنیت برای خانواده های ما، پیشرفت برای جوامع ما و آشتی میان ملتها نهفته است. اینها امیدواریهای مشترکند. اینها رویاهای مشترکند.

پس این فصلی برای آغازینو است. من میل دارم به روشنی با رهبران ایران سخن بگویم.

ما اختلافاتی جدی داریم که با گذشت زمان بر آنها افزوده شده است. دولت من اکنون به دیپلماسی متعهد است که طیف کاملی از مسائلی را که پیش روی ماست مورد بررسی قرار می دهد و در صدد ایجاد یک پیوند سازنده میان ایالات متحده، ایران و جامعۀ جهانی است. این فرایند با تهدید به پیش نمی رود. به جای آن ما خواستار برقراری ارتباطی صادقانه و مبتنی بر احترام متقابل هستیم.

شما نیز در برابر خود انتخابی دارید. ایالات متحده مایل است که جمهوری اسلامی ایران بر جایگاه راستین خود در جامعۀ بین الملل قرار بگیرد. شما دارای چنین حقی هستید – اما این حق با مسئولیت هایواقعی همراه است و به این جایگاهنه از راه ترور یا به مدد جنگ افزار، بلکه از طریق اقدامات مسالمت آمیز که نشان دهندۀ بزرگی حقیقی ملت و تمدن ایران است می توان دست یافت. و معیار سنجش این بزرگی داشتن توانایی برای ویران کردن نیست، نشان دادن توانایی شما برای ساختن و آفریدن است.

بنا براین، به مناسبت فرارسیدن سال نو شما، مایلمشما، مردم و رهبران ایران بدانید که ما در جستجوی چگونه آینده ای هستیم. این آینده ای است همراه با مبادلات تجدید شده میان مردم ما، و فرصتهای بزرگتری برای مشارکت و بازرگانی. این آینده ای است که در آن اختلافات دیرین برطرف شده اند، آینده ای که در آن شما و همسایگانتان و جهان در بعد وسیع ترمی توانیم همهدر صلح و امنیت بهتری زندگی کنیم.

من می دانم که این منظور به آسانی تحقق پذیر نیست. کسانی هستند که اصرار دارند ما را بر اساس اختلافاتی که داریم معرفی کنند. اما شایسته است کلماتی را که سالیانی پیش به وسیلۀ سعدی نگاشته شده به خاطر آوریم: 

بنی آدم اعضای یکدیگرند / که در آفرینش ز یک گوهرند

فرارسیدن یک فصل نو، این انسانیت گرانبها را که همۀ ما در آن مشترکیم به ما یاد آوری می کند. یکبار دیگر به این روح متعالی توسل جسته و نوید آغازی دوباره را بجوییم.

سپاسگزارم. هر روزتان نوروز، نوروزتان پیروز.

*************************************************

Remarks of President Barack Obama
Celebration of Nowruz
Washington, DC
March 20, 2009

Today, I want to extend my very best wishes to all who are celebrating Nowruz around the world. This holiday is both an ancient ritual and a moment of renewal, and I hope that you enjoy this special time of year with friends and family.

In particular, I would like to speak directly to the people and leaders of the Islamic Republic of Iran.

Nowruz is just one part of your great and celebrated culture. Over many centuries, your art, music, literature and innovation have made the world a better and more beautiful place. Here in the United States, our own communities have been enhanced by the contributions of Iranian-Americans. We know that you are a great civilization, and your accomplishments have earned the respect of the United States and the world.

For nearly three decades, relations between our nations have been strained. But at this holiday, we are reminded of the common humanity that binds us together. Indeed, you will be celebrating your New Year in much the same way that we Americans mark our holidays – by gathering with family and friends, exchanging gifts and stories, and looking to the future with a renewed sense of hope.

Within these celebrations lies the promise of a new day – the promise of opportunity for our children; security for our families; progress for our communities; and peace between nations. Those are shared hopes. Those are common dreams.

So in this season of new beginnings, I would like to speak clearly to Iran’s leaders.

We have serious differences that have grown over time. My Administration is now committed to diplomacy that addresses the full range of issues before us, and to pursuing constructive ties among the United States, Iran, and the international community. This process will not be advanced by threats. We seek, instead, engagement that is honest and grounded in mutual respect.

You, too, have a choice. The United States wants the Islamic Republic of Iran to take its rightful place in the community of nations. You have that right – but it comes with real responsibilities. And that place cannot be reached through terror or arms, but rather through peaceful actions that demonstrate the true greatness of the Iranian people and civilization – and the measure of that greatness is not the capacity to destroy, it is your demonstrated ability to build and create.

So on the occasion of your New Year, I want you, the people and leaders of Iran, to understand the future that we seek. It is a future with renewed exchanges among our people, and greater opportunities for partnership and commerce. It is a future where the old divisions are overcome – where you, and all of your neighbors and the wider world can live in greater peace and security.

I know that this won’t be reached easily. There are those who will insist that we be defined by our differences. But let us remember the words that were written by the poet Saadi (SAH-dee)  so many years ago: “The children of Adam are limbs to each other, having been created of one essence.”

With the coming of a new season, we are reminded of this precious humanity that we all share. And we can once again call upon this spirit as we seek the promise of a new beginning.

Thank you. And Eid-eh (Aid-eh) Shoma (Sho-mah) Mobarak (Mo-bah-rak)